COACH PLAATS

Een vader aan het woord.

 Ik schrok me rot toen mijn – nu ex-vrouw – vertelde dat ze wilde scheiden. Die had ik absoluut niet aan zien komen. Haar al maanden durende relatie met een andere man trouwens ook niet. Het is alweer 10 jaar geleden, maar ik praat er nu pas over met een coach. Dat had ik jaren eerder moeten doen.

Het enige waar ik bij mijn scheiding mee bezig wilde zijn, was het vinden van een nieuwe relatie en een goede regeling voor mijn 3 kinderen. Die nieuwe vriendin had ik zo geregeld en eigenlijk nam zij de opvoeding van mijn kinderen over. De enige grote verandering voor mij was het feit dat ik een andere vrouw had en mijn kinderen minder zag. Ik heb me op mijn werk gestort en in de weekenden zoveel mogelijk leuke uitstapjes met de kinderen gepland. Volgens mij hebben we leuke tijden met elkaar beleefd.

Pas een paar maanden geleden begonnen de problemen voor mij. Ik had geen of in ieder geval weinig aansluiting met mijn kinderen. Ik wist niet waar ik met ze over moest praten en betrapte mezelf erop dat ik tegen hen alleen nog maar negatief over hun moeder sprak. In de jaren daarvoor – en ook net na de scheiding – heb ik dat nooit gedaan. Ik hoorde wel van de kinderen dat hun moeder niet altijd even positief over mij sprak, maar dat wilde ik andersom absoluut vermijden. Tot dat moment dat ik er helemaal niet meer uitkwam en eigenlijk iedereen om me heen een figuurlijke klap uitdeelde.

Toen mijn dochter geen contact meer met mij opnam en mijn zoons aangaven dat ze genoeg hadden van mijn gepreek en lastige vragen, drong het tot me door dat het zo niet langer kon. Dat klinkt misschien eenvoudig, maar dat was het niet.

Gelukkig kende ik via via een coach die kinderen en ouders begeleid in verliestrajecten. Ik heb met haar nu een aantal gesprekken gevoerd en het praten over de ontstane situatie geeft een verhelderend gevoel. Zij laat mij zien dat het ok is om als vader verdrietig te zijn over het verlies van je oorspronkelijke gezin en dat je je pijn hierover ook aan je kinderen kunt laten zien. Mijn coach leert me hoe ik dit soort gesprekken met mijn kinderen kan voeren en soms oefenen we dit ook met elkaar. Hierdoor voel ik me sterker, want het is best lastig om dit soort gesprekken te houden. Dat vind ik tenminste wel.

Ik realiseer me dat ik de tijd niet terug kan draaien en dat ik fouten heb gemaakt. Mijn coach zou zeggen: ‘van die fouten heb je geleerd en je weet nu dat het anders moet en dat kun je ook!’ Ik merk ook dat de gesprekken met mijn kinderen minder moeizaam verlopen. Ik ben in staat om hen meer hun zelf te laten zijn en hun eigen mening te laten ventileren. Ook al ben ik het daar niet altijd mee eens. Ik weet nu wel hoe ik dat rustig met hen kan bespreken. Ik heb er vertrouwen in dat we elkaar als gezin weer terug kunnen vinden. De scheiding en het gebroken gezin zijn door mij niet gewenst, maar ik wil er wel het beste van maken. Met mijn coach blijf ik contact houden. Haar adviezen heb ik voorlopig nog nodig.

In de afgelopen maanden heb ik ook het boek ‘Weekendvaders/Wie kent vaders’ van Martine Delfos gelezen. Die tip wil ik andere vaders in dezelfde situatie niet onthouden.