Aan de hemelpoort
Ken je dat knagende gevoel dat er meer is in het leven? Je weet niet precies wat het is, maar je weet wel dat je daar meer ruimte voor wilt.
Stel je voor dat je vanavond aan de hemelpoort staat en er bekruipt je een gevoel dat je iets bent vergeten te doen met je leven. Wat is dat? Wat is het eerste dat in je opkomt? Vandaag overlijd je en daar sta je dan. Waar heb je dan het meest spijt van? Of anders gezegd, wat is nog niet tot bloei gekomen?
Het gekke is dat als ik dit bij mijzelf naga ik altijd denk dat er ‘harder werken’, ‘meer bereiken’, ‘mijn eigen tv-show hebben’ op zal komen of iets ‘fantastisch’. Maar het enige wat altijd steevast als eerste opkomt is ‘genieten’. Ik ben vergeten te genieten.
Gooi alle remmen los
Je werk en je leven meer in overeenstemming brengen met wie je werkelijk bent is mogelijk. Daphne Rose Kingma (1993) zegt er het volgende over:
Gooi alle remmen los en stort jezelf in het leven en de liefde, ontvangen, voelen, genieten, riskeren, krijgen. Al worden je dromen morgen volslagen platgewalst, dan nog heb je altijd de herinnering aan wat je zelf in je liefde hebt geïnvesteerd. Als je er niet voluit induikt, blijf je steken in verbeeldingen van wat had kunnen zijn.
Potentieel
De mens gebruikt maar 5% van zijn potentieel wordt er gezegd. Hierin ben jij niet anders. Het is zo makkelijk om het zo te laten. Maar wil je dat?
Ik ben vorige week getrouwd. Een droom van jaren die uitgekomen is. Hij, mijn nu echtgenoot, is ook nog eens een keer lief, zorgzaam en krachtig. Hij is zoals ik altijd heb gewild en het is tussen ons zoals ik altijd heb gewild. Het was allemaal prachtig: het huwelijk van twee dagen, de ring, de jurk, de huwelijksreis naar Ierland. Ik had bij alles een heel duidelijk beeld. Van de week dat we weer terug zijn, heb ik geen voorstelling gemaakt. De verdeling van het huishouden, de indeling van de avonden, ga ik nou wel sporten of blijf ik ‘gezellig’ thuis? overvallen me een beetje. En dan wil ik ook nog eens een keer dat dat niet zo is, wat ‘dat hoort niet zo’. Het hoort fantastisch te zijn.
Toen ik net mijn dochter kreeg acht jaar geleden hoorde het ook fantastisch te zijn. Nou, ik was blij. Laten we het daarop houden, maar fantastisch? Niet echt. Ik vond het gewoon best wel pittig. En bij de meeste dingen die ik daarvoor pittig vond kon ik gewoon wegkruipen. Wegkruipen in chocola, tv kijken, me uren rot voelen. Maar die vlieger ging nu niet op. Ik mocht weer opdraven voor weer een schone luier. En dan dwars door het schoonmaken van die poepbroek heen kreeg ik dan een grote glimlach van dat dikkerdje, dat lieve dikkerdje die me niet in mijn eigen cocon liet van piekeren en klagen. En voor het eerst voelde ik vrijheid. Ik dacht ‘dit is vrijheid’. Het feit dat ik deze keer niet weg kan. Het aan moet gaan. Het er voor over heb. Het wil en bereid ben naar mijzelf te kijken hierbij. Me nederig voel om hulp te vragen hierbij. Ik heb vier jaar moeten wennen aan haar, aan dat andere mens(je) in mijn leven. Maar, wat een verrijking.
Persoonlijk Leiderschap
Je potentieel aanboren is niet iets dat je gewoon maar verzint en dan gaat alles makkelijk. Nee, je voelt een verlangen. Je maakt een stappenplan en bedenkt wat de eerste kleine realistische (met grote kans op succes) stap is. Dit laatste kun je makkelijk vergeten, dat alles begint met 1 stap. En na de eerste stap volgt de tweede. Soms kijk je naar waar je heen wilt, maar niet om jezelf hiermee om de oren te slaan, van ben ik daar nou nog niet? Nee, je verlangt naar iets, zet een stap en dan nog een. Je mag leren. Je mag verlangen. Je mag naar je verlangen toegroeien. Het mooie is, dat je dan altijd geholpen wordt.
© Simone van Vuure 2010
Auteur: Simone van Vuure
| < Vorige | Volgende > |
|---|
