Hoe blijf ik op koers?
De vrouw van tegenwoordig ziet zich voor een vraagstuk geplaatst waar haar moeder haar niet bij kan helpen. Als we kijken naar de ontwikkelingen van de vrouw zien we dat zij aan het begin van de vorige eeuw kiesrecht kreeg. Een tijdje later werd ze baas in eigen buik. Maar wat heeft het haar opgeleverd? Een overvolle agenda die alle keuzes en mogelijkheden van deze tijd weergeeft. Zij heeft keuzes en mogelijkheden te over. Ze kan studeren, werken, moeder zijn en een bruisend sociaal leven erop nahouden. Veel vrouwen willen dan ook alles en dit alles voor de volle honderd procent, zonder rimpels te krijgen en met behoud van een perfect figuur. Hiermee is er een nieuwe vrouw geboren: de supervrouw! Deze supervrouw wil aan alle eisen voldoen die ingefluisterd worden door de media en haar omgeving. Zij wil alles perfect doen, maar dit gaat vaak ten koste van haarzelf.
Er is een eerste generatie vrouwen ontstaan, die een dreiging in haar welbevinden ondervindt. Deze hedendaagse vrouw staat bloot aan allerlei beeldvorming om haar heen en ervaart een toegenomen druk op alle fronten. Ze kiest een rol om zich aan te passen aan haar omgeving. Ze identificeert zich met deze rol om hiermee te voldoen aan wat de buitenwereld vraagt. Het gevolg hiervan is dat weken overvol zitten en alles moet worden geregeld: het huishouden, de oppas, kleren klaarleggen voor de volgende dag, stukken lezen voor de vergadering, nog even squashen met een vriendin en voorlezen aan de kinderen voor het slapen gaan. Het gaat maar door en elke dag wordt ze een beetje meer moe dan de dag ervoor. Er is geen tijd om na te denken en zichzelf af te vragen: ‘Is dit het nu’? Er is altijd stress en er is altijd tijd tekort. Wanneer kan ik nu eindelijk eens dat boek lezen (zonder me schuldig te voelen)? Als vrouw is het zo verleidelijk om zich mee te laten slepen in hoe ze denkt dat het moet, om mee te gaan in verwachtingen en weg te gaan van haarzelf. Maar door er vooral voor de ander te zijn, of te willen voldoen aan allerlei verwachtingen die ze van zichzelf heeft, trekt ze zelf uiteindelijk aan het kortste eind. En de enige beloning die volgt op het zo haar best doen, is moeheid, stress en een eeuwig gevoel van tekort schieten.
Voor een gevoel van stevigheid is het nodig dat ze zich in zichzelf verankert. Het is dan ook fijn om even pas op de plaats te maken. Pas op de plaats door stil te staan bij keuzes, beeldvorming, prioriteiten, waarden, behoeften, verlangens en grenzen. Ze zal minder het gevoel hebben dat het leven over haar heen komt en meer gaan leven vanuit haar kracht met haar eigen verlangens, behoeften en waarden als houvast en uitgangspunt. Hiermee neemt ze het heft weer in eigen hand, maakt ze de balans op van haar leven en ontwikkelt ze zelfsturing. Zo wordt ze weer het centrum van haar eigen bestaan en de regisseur van haar eigen leven. Dit geeft een gevoel van stevigheid en verankering.
© Simone van Vuure 2010
Auteur: Simone van Vuure
| < Vorige | Volgende > |
|---|
