COACH PLAATS

De startplaats voor Het Nieuwe Coachen

    Banner
Home Over Coaching Artikelen van Coaches Artikelen van Coaches

Artikelen van Coaches

ik blijf achter website voor achterblijvers

Kinderen vliegen uit. Maar soms wel heel ver: ze emigreren of verhuizen naar een ander land of zelfs continent, vanwege hun werk of voor de liefde. Hoe ervaren de achterblijvers het vertrek van hun kind? En hoe gaan ze er mee om als er kleinkinderen komen? ‘Ik blijf achter’ is een site voor ouders en grootouders wiens kinderen en kleinkinderen in het buitenland wonen. Met persoonlijke verhalen, informatie en praktische tips. Monique Deze site is een initiatief van Monique Nelen-Oomkens. Zij heeft een zoon die in Japan woont en getrouwd is met een Japanse. Ze heeft twee kleinkinderen in Japan. Over haar ervaringen schreef zij een boek: Okasan, moeder uit Holland.
Lees meer...
 

Wat ben ik nu eigenlijk?

Ik begeleid mensen bij hun persoonlijke ontwikkeling. Hoe noem je dat nu met een mooie, duidelijke, korte nederlandse benaming?
Lees meer...

Mijn ouders gaan scheiden. Wat doen ze nu met mij?

De vraag van een 8-jarige aan mij en mijn advies aan ouders.z
Lees meer...

Mijn kinderen wonen niet meer bij mij

Het verhaal van een gescheiden vader, die langzaam de band met zijn kinderen kwijt raakt. Na een coachtraject is hij in staat om eerlijk naar zich zelf te kijken en zaken anders aan te pakken.
Lees meer...

5 tips hoe je chronische stress kunt vermijden

Stress wordt chronisch als het lang duurt en zich herhaalt. Hieronder 5 tips hoe je kunt zorgen dat stress zich niet herhaalt.
Lees meer...

Socratisch coachen antwoord op negatieve werkhouding: Vragen naar de bekende weg

 
“Mensen willen wel veranderen, maar niet veranderd worden….”
 
Elke HR-manager kent ze wel: vastgeroeste of negatieve werknemers op wie geen enkel P&O-instrument nog vat heeft. Voortgangsgesprekken, trainingen, coaching, het glijdt van ze af als water van een eend. Socratisch coachen is een middel waarmee zelfs de meest in zichzelf gekeerde medewerkers weer terugkeren in de realiteit. Met dank aan Socrates en Albert Ellis.
 
 
‘Ik kan er niet meer tegen.’ ‘Die man is niet geschikt voor zijn functie.’ ‘Het heeft geen zin, de cultuur hier verander je toch niet.’
Dit soort verzuchtingen klinkt op elke werkvloer. Het is verleidelijk dan op iemand in te praten, meestal tegen beter weten in. Als we aan ingewortelde overtuigingen werken, kunnen de reguliere gesprekstechnieken blijven steken. Counselen, doorvragen, samenvatten, stiltes laten vallen, soms brengt het je geen stap verder. Advies geven heeft geen zin, zo zegt een oude volkswijsheid. Intelligente mensen hebben het niet nodig, domme mensen luisteren niet. Maar het geven van advies geven, het doen van suggesties doen en het aanreiken van oplossingen zit nu eenmaal in de menselijke natuur. P&O’ers en coaches zijn nu eenmaal gewend aan een snelle probleemanalyse en dus ook aan snelle adviezen. Daarmee is ook voor een deel verklaard waarom zo veel goede raad niet ter harte wordt genomen. Een probleemanalyse wordt gemaakt vanuit ons eigen referentiekader. De eigen ervaring, opleiding en positie stellen de normen in de adviezen. Maar wat goed voor ons lijkt, is niet persé goed voor een ander.
Beter zou het zijn om iemand te vragen zelf actief te gaan nadenken over de eigen problemen. Dat lijkt een open deur, en dus een beetje een flauwe opmerking. Toch is er een methodiek die het eigen denken als uitgangspunt neemt voor coaching. Socratisch coachen is vooral geschikt als iemand vast zit in diepgewortelde overtuigingen, die iemand hinderen of blokkeren in zijn functioneren. Met socratisch coachen brokkelen die overtuigingen langzaam af en komen er nieuwe perspectieven voor in de plaats.
 
Nieuw is socratisch coachen zeker niet. De aanpak is gebaseerd op het model van de Rationeel Emotieve Training (RET), dat al in de jaren vijftig door Albert Ellis is ontwikkeld. In de RET en bij het socratisch coachen wordt veel gebruik gemaakt van socratische vragen. Wie anders dan Socrates leerde ons, zo’n 2500 jaar geleden, de kunst van het vragen stellen? Socrates werkte vanuit twee belangrijke principes. Het eerste is dat hij met zijn vragen iemands visie toetst op houdbaarheid. Het tweede principe is dat Socrates vragen stelt vanuit een oprechte nieuwsgierigheid en verwondering: socratische onwetendheid. Socrates was altijd op zoek naar kennis en inzicht, en nam niets als bekend of vanzelfsprekend aan.
Bij het socratisch coachen worden deze twee peilers, RET en socratische vragen, systematisch gehanteerd.
 
De RET gaat ervan uit dat irrationele gedachten bijdragen aan emotionele problemen, en dat we die daarom het best kunnen aanpakken door het denken te veranderen. Alle voorkomende irrationele gedachten zijn terug te voeren op eisend gedrag (Ik moet het goed doen, anderen moeten mij eerlijk behandelen, het leven moet aangenaam zijn). Deze vorm van dwang is een bron van menig probleem in het werk. Daardoor ontstaat bijvoorbeeld de angst om te worden gepasseerd, de hang naar overmatig perfectionisme, controlegedrag, belerend handelen, risicomijdend gedrag of uitstelgedrag. Iemand aanspreken op dit soort improductieve gedragskenmerken hebben doorgaans weinig effect. ‘Ik ben nu eenmaal zo’, is nog de verst denkbare concessie van de medewerker in kwestie. Wel een soort bewustzijn van bepaalde gedragskenmerken, maar niet bereid of in staat daar verandering in te brengen. Daar heb je het als organisatie mee te doen. Zo lijkt het op het eerste gezicht.
 
Als we dit vertalen in een schema, dan is het niet de gebeurtenis die bepaald gedrag oproept, maar de betekenis die iemand aan die gebeurtenis toekent. Neem als voorbeeld een gedwongen ontslagaanzegging bij een reorganisatie. Voor de een is dit het einde van zijn wereld, een ander bindt juridisch de strijd aan en de derde vraagt, heel pragmatisch, om outplacement. De gebeurtenis is in alle drie de gevallen dezelfde. Het gedrag is ingegeven door een persoonlijke perceptie, een gedachtegang.
Het is een belangrijke stap om iemands gedachten, voorzover deze irrationeel zijn en iemand blokkeren, goed en volledig boven tafel te krijgen. Pas dan kunnen die gedachten worden getoetst en uitgedaagd. Vervolgens wordt de ander in beweging gezet om de situatie vanuit nieuw denken waar te nemen. Als iemand zijn irrationele denken in rationeel denken heeft omgezet, kan de stap naar nieuw gedrag worden gezet. Rationeel denken wil overigens niet zeggen dat iemand de situatie niet lastig hoeft te vinden. Ontslag aangezegd krijgen roept altijd hevige emoties op. Het gaat er niet om dat iemand zich daarbij neerlegt, maar adequaat kan omgaan met de situatie. Rationeel denken en gedrag betekent dat iemand niet meer in zijn functioneren geblokkeerd wordt door irreële gedachten.
Dit klinkt als een loodzware exercitie. Toch is socratisch coachen minder intensief dan gedacht. Socratische vragen kosten ongeveer tien minuten in een gesprek, maar ze leveren coach en coachee wel een schat aan nieuwe informatie op. Heel algemeen gesproken kunnen we drie soorten socratische vragen onderscheiden: (1) toetsend / onderzoekend, (2) begripsverhelderend en (3) hypothetisch. Net als bij Socrates richten socratische vragen zich bij het uitdagen allereerst op het toetsen van iemands overtuiging op houdbaarheid. Het is informeren naar harde feiten. De eenvoudige vraag ‘Is dat zo, of vermoed je dat het zo is?’, kan al informatie opleveren over de manier waarop iemand de werkelijkheid ondergaat. Socratische vragen kunnen ten tweede uitgaan naar verheldering van het begrip: ‘Wat maakt iemand zo lastig om mee te werken? Hoe heb je daar last van?’
Het derde type vraag, de hypothetische vraag, vraagt naar nieuwe perspectieven, zodat iemand gegeven de situatie kansen gaat zien. Ook hypothetische vragen kunnen heel eenvoudig zijn, bijvoorbeeld: “Stel dat je beste vriend met deze situatie naar jou zou komen om advies, wat zou je hem dan zeggen?”
Socratisch coachen stelt voorwaarden aan de coach. Die moet elke vooraanname laten varen. Alleen vanuit oprechte onwetendheid helpen zulke vragen iemand vanuit nieuwe perspectieven naar de situatie en hun eigen rol daarin te kijken. Als die oprechtheid ontbreekt kan de vraagsteller dit niet verbloemen. Dan verandert socratische vragen in een vijandige ondervraging en is verder praten zinloos. Christine Padesky, cognitief therapeute, zei ooit dat wie een antwoord niet echt wil horen, de vraag niet moet stellen.
 
De kracht van deze aanpak zit in de zelfwerkzaamheid, waar de coachee gedurende het traject in getraind wordt. Iemand leert zelf zijn situatie en denken op dezelfde manier analyseren en zichzelf uit te dagen. Socratische vragen kun je namelijk heel goed aan jezelf stellen. De beste coach ben je namelijk zelf. Dit betekent dat iemand zichzelf, ook bij een terugval, kan corrigeren en nieuwe vragen zelf kan oplossen.
Met deze aanpak heeft menig medewerker met een gedragsprobleem in het werk een wezenlijke, blijvende verandering doorgemaakt, al in vrij korte tijd. Mensen die anderen de wet willen voorschrijven, die autoritair of moeilijk in de omgang zijn, mensen die zichzelf overschatten óf juist onderschatten, mensen op de rand van burnout, mensen met frustraties over een gedwongen herplaatsing of gemiste promotie; mensen met een verlammende sollicitatievrees, mensen die aan intimidatie onderdoor dreigden te gaan. Maar ook bij menig (management)team veranderden oude, ingegraven posities en tegendenken in luisteren en meedenken.

Meer weten? Kijk op www.socratischcoachen.nl
Lees meer...

Dertigers: leiders in spé

Dertigers die een burnout ervaren, die last hebben van dilemma’s en twijfels of levensvragen hebben, zijn op een belangrijk kruispunt in hun leven gekomen; zij willen eigenlijk weer in verbinding komen met hun hart om zo persoonlijk succes te kunnen ervaren wat niet meer afhankelijk is van de buitenwereld.

Deze dertigers dragen een enorme potentie in zich mee: het zijn leiders in spé als ze bereid zijn de weg naar binnen te maken.

Verlangen & Gemis

Wanneer je een verlangen hebt betekent dit dat er ook een gemis is, het is de keerzijde van dezelfde medaille.
Het verlangen naar dat zielemaatje weerspiegelt het gemis van het uitwisselen van liefde en passie in je leven, de perfecte baan weerspiegelt het gemis van erkenning, dat veelbetekenende schouderklopje waarmee aangegeven wordt dat je iets belangrijks en waardevols hebt gedaan voor de ander, en het verlangen naar een gezin met kinderen weerspiegelt het gemis om iets door te kunnen geven aan een nieuwe generatie.
Het verbinden van het verlangen en gemis leidt tot een dieper begrip van wat je werkelijk wilt.

De taak die dertigers hebben wanneer zij voor keuzeproblemen staan, de ideale partner zoeken, hun passie willen vinden, de perfecte baan willen hebben, is weer in verbinding komen met hun hart. Het hart werkt namelijk als een kompas, het geeft helderheid en een diep vertrouwen.

 

De weg kwijt

Normaal gesproken als je met de auto naar Groningen rijdt en je pakt de verkeerde afslag, neem je zo snel mogelijk maatregelen om weer op de goede weg terecht te komen. Je keert om bij de eerst volgende gelegenheid en vervolgt de weg weer vanaf het punt waar het mis ging.
Eigenlijk werkt het leven hetzelfde; je krijgt signalen op het moment dat je een verkeerde weg bent ingeslagen alleen vaak negeren wij ze of zien ze niet tijdig genoeg.
En zo verliezen we langzaam de verbinding met ons zelf.

We nemen dan vaak beslissingen die niet altijd logisch zijn, we gaan voor die liefde waar we van binnen weten dat die eigenlijk helemaal niet goed is voor ons en als een nieuwe partner wordt gevonden blijkt na enige tijd dat de geschiedenis zich herhaalt. Je werkt door totdat je een burnout hebt. Of je durft geen stappen te nemen omdat het financieel zo veilig voelt of bang bent je status te verliezen voor de buitenwereld en beslist dan toch te blijven zitten in een organisatie of functie waarvan je weet dat je er niet veel voldoening uit zult halen.

Je verlangen naar iets wat je nu niet hebt wordt op deze manier nog sterker tot het punt dat je niet anders meer kan dan luisteren naar jezelf. Misschien heb je het zover laten komen dat je fysieke klachten hebt, je voelt meer stress, je voelt je down, je bent vaak moe of hebt slaapproblemen.
Je hart schreeuwt om verandering en roept je om verbinding te maken met haar en het is aan jou om deze te beantwoorden of niet. Het is ook aan jou om te kiezen voor jouw geluk of niet…

 

De weg terug

Je wilt nu wel is weten hoe het zit. Jouw persoonlijke blauwdruk is je wegwijzer, het is jouw levensvisie. Met deze wegwijzer begrijp je waarom je de dingen doet die je doet; ze brengen je uiteindelijk naar datgene wat jij wilt bereiken, datgene waar jij zo naar verlangt. Zo krijg je wat je werkelijk wilt en wat er toe doet en ben je in staat je eigen wensen en dromen uit te laten komen.

Het is een plattegrond van hoe jou leven eruit kan zien, jouw kwaliteiten en uitdagingen, je schaduwkanten, etc. Jij bepaald je bestemming, de mogelijkheden zijn oneindig. Over die oorspronkelijke plattegrond heb je allerlei andere kaarten neergelegd omdat je dacht sneller op je bestemming te komen. Je voldeed aan andermans verwachtingen en niet aan die van jou.

Die oude kaarten zullen zo nu en dan weer je weg bepalen zonder dat je het meteen door hebt maar je visie wordt steeds helderder en de verbinding met je hart herinnert je daaraan. Zo leer je de signalen sneller herkennen en kun je een andere, nieuwe keuze maken.

 

100% Verantwoordelijkheid

I am responsible for my life..
for my feelings..
for my personal growth..
and for every result I get.

Je kunt niet meer met een vinger wijzen naar oorzaken buiten jezelf als je leven niet loopt zoals jij wilt; jij bent verantwoordelijk voor de resultaten in je leven. Er kunnen natuurlijk omstandigheden zijn die je het heel moeilijk kunnen maken; echter dan ben jij nog steeds verantwoordelijk voor het antwoord wat je daarop geeft.

Ga je zitten mokken of ga je er juist tegen aan? Ga je zitten wrokken of besluit je tot vergeving? Sluit je je hart of blijf je open in het contact en in verbinding? Accepteer je de dingen die je niet kunt veranderen of ga je ertegen vechten?

Soms moeten er nog dingen gevoeld, gehoord en gezien worden uit je verleden alvorens je je pad richting de toekomst kan vervolgen. Dit is een belangrijk onderdeel van de weg naar binnen. Onafgemaakte zaken hebben namelijk de vervelende eigenschap om steeds in je leven terug te keren als je het niet afrond. Je komt dan onherroepelijk weer in oude patronen terecht en de geschiedenis herhaalt zich en bent daarmee gebonden aan het verleden in plaats van verbonden.

Je gaat leren wat van jou is en wat van de ander, je leert om oude patronen los te laten en nieuwe te omarmen, je gaat dankbaarheid voelen voor de (levens)lessen die je hebt geleerd en meeneemt om zo je toekomst te vormen zonder dezelfde fouten te maken.


Thuiskomen
De beweging om te verbinden gebeurd van binnen naar buiten. Dan is er een vertrouwen, een interne beslistheid, richting en kan liefde vrij heen en weer stromen wanneer jij dit wilt.
De weg naar binnen leidt altijd tot persoonlijk succes en voelt als thuiskomen. Er zijn geen verliezers. Deze weg gaat over worden wie je werkelijk bent; dan pas is er sprake van authenticiteit. Het gaat over persoonlijk leiderschap en autonomie en werkelijk kiezen voor jouw leven.

Zodra je binnenwereld verandert, verandert de buitenwereld met je mee.

Lees meer...

Ergens tussen angst en twijfel

Angst en twijfel zijn de meest algemene en meest voorkomende belemmeringen van mensen, zowel op de werkvloer als in het privéleven.
Angst en twijfel zijn de meest algemene en meest voorkomende belemmeringen van mensen, zowel op de werkvloer als in het privéleven. Het belemmert ze om de dingen te doen die ze graag willen doen, waarvan ze gelukkig worden of waarmee ze plezier in hun leven hebben. En dat is jammer, want geen van beide is nodig. Je hoeft niet bang te zijn en je hoeft ook niet te twijfelen.

Als we het over angsten hebben, dan kun je het zo gek niet verzinnen of ze zijn in mijn coachingspraktijk de revue gepasseerd: angst voor dieren, vliegangst, hoogtevrees, clowns, spreken in het openbaar, de angst om te falen of fouten te maken, om gekwetst te worden, alleen te zijn of juist om mensen te ontmoeten, de angst voor een andere relatie of een andere baan, de angst voor de dood of de angst om alles uit het leven te halen. De lijst is lang en zal de komende jaren nog wel langer worden...
En als je realiseert dat je bij je geboorte maar met twee angsten op de wereld komt, dan weet je dat alle andere angsten zijn aangeleerd. Want ergens in je leven is er een periode geweest waar je deze angst(en) waarschijnlijk niet had. Als angsten zijn aangeleerd, kunnen ze ook weer worden afgeleerd. En vaak makkelijker en sneller dan je denkt, althans zo is mijn ervaring.
Besef je dat een angst een signaal is om ergens voor te vechten of ergens voor te vluchten. Daarmee is elke angst een nuttig iets, alleen je hoeft het natuurlijk niet te overdrijven. Waar je rekening mee kunt houden is dat deze angsten niet-rationeel zijn en daarom ook niet op een rationele manier worden weggehaald. Je moet er soms een paar hele vreemde leuke oefeningen voor doen (waar confrontatie er in ieder geval geen van is), maar dan ben je er voor de rest van je leven ook vanaf.

Hetzelfde geldt voor twijfel. Mensen twijfelen over vanalles (en tegelijkertijd zijn ze over andere dingen weer heel zeker). Twijfel over de baan, de relatie, de studie en elke andere beslissing waar je zakelijk of privé voor staat. Mensen stellen zich vragen of ze iets wel goed genoeg doen of dat ze zelf wel goed genoeg zijn. En dat is goed, want je je creëert daarmee een moment waarop je kunt evalueren hoe je iets beter kunt gaan doen of hoe je als persoon een beter mens wordt. Alleen de twijfel zorgt ervoor dat je bij dat punt niet aankomt... Twijfel zorgt ervoor dat je geen beslissing neemt en je de periode van onzekerheid laat voortduren. Net als bij niet-gemotiveerde mensen zijn mensen die twijfelen mentaal op de verkeerde plaats. Je hebt in je leven vast wel eens een hele goede beslissing genomen waar je voor de volle 100% achter staat, nog steeds. Twijfel komt vaak voort uit de angst om of een verkeerde beslissing te nemen of de angst dat de andere keuzes nooit meer voor jou beschikbaar zullen zijn. En beide zijn niet waar. De meeste beslissingen worden genomen op basis van te weinig informatie. Pas achteraf weet je of een beslissing werkelijk voor jou de juiste beslissing was. En als dat niet zo is, dan kun je een nieuwe beslissing nemen. Dat recht heb je. Er zijn bijvoorbeeld veel jongeren die denken te moeten kiezen voor een carrière en daarmee alle andere mogelijkheden weggooien... Niemand belet je om 5 carrières te hebben. Maar als je bezorgd bent of je CV wel logisch is, dan maak je andere keuzes dan wanneer je alle 5 de dingen gaat doen waarvan je weet dat je daarmee een leven creëert wat voor jou zinvol en waardevol is. Het vergt alleen wat planning en passie.

Groet,

Bjorn Vos
Lees meer...

Los geen problemen op

Als je als coach een probleem oplost, komt je cliënt met een volgend probleem terug
Tijdens de Workshop NLP en Coaching bespreken we een aantal vragen die elke workshop terugkomen en die blijkbaar leven onder de deelnemende coaches. Daarom heb ik besloten om van een aantal vragen tips te maken die je helpen om meer uit je coachingsessies te halen.

Veel managers binnen bedrijven zijn heel vaardig in het blussen van brandjes, veel vaardiger dan in het voorkomen ervan. Managen is een vak dat je kunt leren. Doe je dat niet, dan is de kans groot dat je blijft hangen in de functie van waaruit je tot manager bent doorgestroomd. Deze managers blijven “in de operatie”hangen en hun activiteiten zijn voor het grootste gedeelte van de tijd precies dezelfde als in hun vorige functie. Je kunt ze dan ook beter “meewerkend voorman” noemen dan manager.
Eén van de dingen die deze meewerkende voormannen graag voor hun medewerkers doen, is het beantwoorden van hun vragen. Dat houdt deze voormannen over het algemeen aardig bezig. Zo aardig zelfs, dat ze het druk krijgen. Héél druk. Want hoe meer vragen ze beantwoorden, hoe meer medewerkers met vragen komen. Waardoor er eigenlijk weinig tijd overblijft voor de echte managementtaken.
Toen één van die voormannen me zuchtend vroeg dat er toch een oplossing voor zijn drukte moest zijn, pakte ik lachend een A4-tje uit mijn tas en gaf die aan hem. Op het papier stond “Probleemoplossingsformulier” met daaronder een paar vragen. “Kopieer het”, zei ik, “sla er een paar gaatjes in en hang het buiten je kantoor. Zeg tegen je medewerkers dat je bereid bent alle vragen te beantwoorden, als ze eerst het formulier hebben ingevuld.”
Hij dacht dat het zo makkelijk niet kon zijn. Maar elke manager die ik het formulier heb gegeven en die het ook echt gebruikt, merkte dat bijna niemand meer aan hem een vraag stelde en in sommige gevallen was het zelfs tot nul gereduceerd, terwijl de medewerkers steeds onafhankelijker leken te worden. Hoe dat kan?

Het staat zelfs in de bijbel geschreven: geef iemand een vis en hij heeft voedsel voor een dag; leer iemand vissen en hij heeft voor de rest van zijn leven te eten. Als je continu de problemen van mensen oplost, leer je ze niet om zelf na te denken en zelf tot een oplossing voor hun problemen te komen. Dan blijft het bij het blussen van brandjes.
Hetzelfde geldt voor coaching. Als je steeds een probleem van een cliënt oplost, blijft hij terugkomen met problemen. Je creëert daarmee afhankelijkheid van jou als coach, in plaats van die onafhankelijkheid te geven waarmee je cliënt zijn problemen kan oplossen. Leer je cliënt dus wat hij of zij kan doen om zelf problemen op te lossen, in plaats van het probleem dat hij nu heeft voor hem op te lossen.

Misschien vraag je jezelf nu af wat voor vragen er op het formulier stonden? Denk simpel, denk makkelijk en je bent in staat om zelf zo’n formulier te maken.

Veel plezier met de volgende cliënt!
Lees meer...

Persoonlijk Leiderschap

 
Aan de hemelpoort
Ken je dat knagende gevoel dat er meer is in het leven? Je weet niet precies wat het is, maar je weet wel dat je daar meer ruimte voor wilt.
 
Stel je voor dat je vanavond aan de hemelpoort staat en er bekruipt je een gevoel dat je iets bent vergeten te doen met je leven. Wat is dat? Wat is het eerste dat in je opkomt? Vandaag overlijd je en daar sta je dan. Waar heb je dan het meest spijt van? Of anders gezegd, wat is nog niet tot bloei gekomen?
 
Het gekke is dat als ik dit bij mijzelf naga ik altijd denk dat er ‘harder werken’, ‘meer bereiken’, ‘mijn eigen tv-show hebben’ op zal komen of iets ‘fantastisch’. Maar het enige wat altijd steevast als eerste opkomt is ‘genieten’. Ik ben vergeten te genieten.
 
 
Gooi alle remmen los
Je werk en je leven meer in overeenstemming brengen met wie je werkelijk bent is mogelijk. Daphne Rose Kingma (1993) zegt er het volgende over:
 
Gooi alle remmen los en stort jezelf in het leven en de liefde, ontvangen, voelen, genieten, riskeren, krijgen. Al worden je dromen morgen volslagen platgewalst, dan nog heb je altijd de herinnering aan wat je zelf in je liefde hebt geïnvesteerd. Als je er niet voluit induikt, blijf je steken in verbeeldingen van wat had kunnen zijn.
 
 
Potentieel
De mens gebruikt maar 5% van zijn potentieel wordt er gezegd. Hierin ben jij niet anders. Het is zo makkelijk om het zo te laten. Maar wil je dat?
 
Ik ben vorige week getrouwd. Een droom van jaren die uitgekomen is. Hij, mijn nu echtgenoot, is ook nog eens een keer lief, zorgzaam en krachtig. Hij is zoals ik altijd heb gewild en het is tussen ons zoals ik altijd heb gewild. Het was allemaal prachtig: het huwelijk van twee dagen, de ring, de jurk, de huwelijksreis naar Ierland. Ik had bij alles een heel duidelijk beeld. Van de week dat we weer terug zijn, heb ik geen voorstelling gemaakt. De verdeling van het huishouden, de indeling van de avonden, ga ik nou wel sporten of blijf ik ‘gezellig’ thuis? overvallen me een beetje. En dan wil ik ook nog eens een keer dat dat niet zo is, wat ‘dat hoort niet zo’. Het hoort fantastisch te zijn.
Toen ik net mijn dochter kreeg acht jaar geleden hoorde het ook fantastisch te zijn. Nou, ik was blij. Laten we het daarop houden, maar fantastisch? Niet echt. Ik vond het gewoon best wel pittig. En bij de meeste dingen die ik daarvoor pittig vond kon ik gewoon wegkruipen. Wegkruipen in chocola, tv kijken, me uren rot voelen. Maar die vlieger ging nu niet op. Ik mocht weer opdraven voor weer een schone luier. En dan dwars door het schoonmaken van die poepbroek heen kreeg ik dan een grote glimlach van dat dikkerdje, dat lieve dikkerdje die me niet in mijn eigen cocon liet van piekeren en klagen. En voor het eerst voelde ik vrijheid. Ik dacht ‘dit is vrijheid’. Het feit dat ik deze keer niet weg kan. Het aan moet gaan. Het er voor over heb. Het wil en bereid ben naar mijzelf te kijken hierbij. Me nederig voel om hulp te vragen hierbij. Ik heb vier jaar moeten wennen aan haar, aan dat andere mens(je) in mijn leven. Maar, wat een verrijking.
 
 
Persoonlijk Leiderschap
Je potentieel aanboren is niet iets dat je gewoon maar verzint en dan gaat alles makkelijk. Nee, je voelt een verlangen. Je maakt een stappenplan en bedenkt wat de eerste kleine realistische (met grote kans op succes) stap is. Dit laatste kun je makkelijk vergeten, dat alles begint met 1 stap. En na de eerste stap volgt de tweede. Soms kijk je naar waar je heen wilt, maar niet om jezelf hiermee om de oren te slaan, van ben ik daar nou nog niet? Nee, je verlangt naar iets, zet een stap en dan nog een. Je mag leren. Je mag verlangen. Je mag naar je verlangen toegroeien. Het mooie is, dat je dan altijd geholpen wordt.
 
© Simone van Vuure 2010
Lees meer...
Meer artikelen...
Pagina 1 van 7